این پرستشگاه به آناهیتا الهه آب ها تعلق داشته و محلی برای نیایش آب بوده است. آناهیتا الهه آب های زیر زمینی، مظهر زایش و زیبایی بوده است.

این بنا به صورت مکعبی است که هر یک از اضلاع آن ۱۴ متر است و از سنگ های حجاری شده با ابعاد مختلف و بدون ملات به صورت دو جدار با الهام از سبک معماری دوره هخامنشیان ساخته شده است. سنگ های معبد به وسیله بست هایی فلزی از درون به هم قفل و بند شده اند. معبد را در عمق ۶ متری از زمین ساخته اند تا آب رودخانه شاپور را از طریق یک کانال ۲۵۰ متری به درون آن سرازیر نمایند.

با توجه به سنگ های تنظیم آب و جوی های سنگی باریک که حرکت آب را به طرزی با شکوه به آبگیر وسط معبد هدایت می کنند، می توان گفت برای تقسیم و جریان آب در این پرستشگاه شیوه هایی به کار گرفته شده تا چشم نوازی و شکوه این عنصر مقدس را به زیباترین شکل ممکن به نمایش بگذارند.